Geen drama op drama

Vandaag de uitslag van de echo, punctie en bioptie gehaald. ‘Je hoopt dat het goed is en gaat er heen met gemengde gevoelens.’ Ik kreeg van de zenuwen de slappe lach. Gelukkig waren mijn twee kinderen bij me. De assistente kwam ons halen en gaf aan dat we even moesten gaan zitten in het onderzoekskamertje. De deur stond op een kier en de arts treuzelde, ik hoorde hem een keer kuchen en eigenlijk wist ik het toen al. Als ik iets moeilijks aan iemand moet vertellen begin ik ook te schrapen.

Hij kwam met een beroerd gezicht binnen. Het anders altijd zo vrolijke en stralende gezicht (hij heeft me immers al wel zes keer een goede boodschap gebracht en was dan steeds zo blij voor me) stond nu ernstig en hij zei dat hij maar met de deur in huis zou vallen. ‘Het is niet goed.’ ‘Ik zou je een andere boodschap willen geven, maar helaas het is dat niet het geval.’ Daar zaten we dan. Ik zei ‘Klote’ en ‘Wat vreselijk jammer.’

Hij zei ‘We hopen dat het hier bij blijft en niet uitgezaaid is en zullen zo snel mogelijk de onderzoeken doen. Volgende week weten we meer.’ Ja, dat volgt dan. Onderzoeken naar uitzaaiingen. Onderzoek van de lever en bovenbuik, van de longen en een botscan. Niet pijnlijk, hooguit wat vervelend. Hij zei nog een paar keer ‘Het spijt me heel erg’ en we stelden nog wat vragen en toen stonden we weer buiten met een viertal afspraken voor de komende week.

Wat ga je dan doen? Mijn wangen werden hoogrood en er stak een hoofdpijn op. Ik dacht ‘Als die knie die zoveel pijn bezorgt er maar niet mee te maken heeft’ en ‘ Zie je wel, ik was al zo vreselijk vermoeid’ en ‘Hoe vertellen we dit nu weer mijn moeder, die krijgt al zoveel voor haar kiezen.’
We hadden willen tracteren op lekkere gebakjes, we zeiden ‘We moeten zo snel mogelijk naar huis in verband met de spanning van mijn moeder die wacht, maar koffie met iets lekkers dat gaan we wel doen, alleen dan thuis.’

Ik heb een paar mensen gebeld en iedereen reageerde heel lief. Er kwam ook iemand die speciaal langskwam zeggen dat ze het zo naar voor me vond en of ze me een knuffel mocht geven. Daar sprongen me de tranen van in de ogen, dat was erg lief. Verder houden we het maar pragmatisch, dat helpt mij het meest. Geen drama bovenop drama, het is namelijk al dramatisch genoeg in zichzelf.