De Marathon

Op 5 april, de dag voordat ik geopereerd ben, heeft mijn nicht Ellen Abbringh de Marathon van Parijs uitgelopen. Zij heeft deze mede opgedragen aan mij, opdat ik mijn marathon in de strijd tegen deze akelige ziekte ga overwinnen.

Mijn specifieke vraag destijds aan Ellen was, hoe red je het om zo'n zware marathon te lopen en op welke manier kom je jezelf tegen, en belangrijker nog, hoe help je jezelf door te zetten.

Ellen heeft mij daarvan uitgebreid verslag gedaan. Na 30 km werd het, zoals dat gewoon is bij marathonlopers, erg zwaar. Je spieren gaan dan verzuren en verkrampen. Ellen heeft ze eigenhandig losgemasseerd. Op een gegeven moment wil je niet meer lopen, toen heeft ze zichzelf toegesproken met 'doorgaan en niet opgeven'. Het hielp ook om jezelf een beetje los te laten en naar je omgeving te kijken. 

Toen mijn zoon 's ochtends de uitslagen op internet liet zien, bleek dat Ellen het heel erg goed gedaan heeft in de klasse waarin zij liep. Zie ook de oorkonde hierboven. Het gaf mij zo'n enorme opkikker en steun dat ik bijna fluitend de operatie inging en me erg gesterkt voelde. Ook nu tijdens de kuren, met alle ongemakken van dien en tijdens de revalidatie na de operatie sterkt het me iedere keer opnieuw. Ellen zelf zegt: 'Nu loop jij jouw marathon, dat gaat in stappen; spaar je energie.'.

Met heel veel dank aan mijn lieve nicht Ellen Abbringh!

Ps. Ellen runt samen met haar man Aart Stigter ondermeer een sportcentrum te Amerongen en een sportwinkel te Utrecht. 

Tot slot nog een gedicht van Jos Zuijderwijk

Halve Marathon Egmond

het ging niet echt soepel
leek op hink-stap-sprong
honderd meter in de loop
dan weer aan de wandel
gevangen door de ademnood
ondanks zwak gestel
na twee uur 
negenenvijftig minuten
vierenveertig tel
kwam deze kruk
juist op tijd
door het finishlint

strijd tegen de elementen
de zee het strand
het duin het zand
het was weer zwaar
ik was nog daar