Overal haar, haar, haar en nog eens haar ...

... maar niet lang meer.

Vanaf vorige week dinsdag voel ik iedere morgen, bijna automatisch, bij het wakker worden of mijn haar er nog zit. Inmiddels is dat nog steeds wel het geval, maar het zit losser en losser en overal vind ik nu haren: in de wastafel, op mijn kussen, op mijn schouders, in mijn eten, kortom volop dwarrelende, fijne haren. De plukken die plotseling tussen mijn vingers zitten worden steeds voller en gel om piekjes op mijn voorhoofd te maken gebruik ik maar niet meer. Het eerste echte kale plekje is gesignaleerd en ik camoufleer het als een 'echte heer' door andere haren erover heen te strijken. Inmiddels ontzettend leuke shawls gekregen, ik word maar verwend en zie er straks reuze hip uit.

Ik vraag me af of ik die vreselijke pruik eigenlijk wel zo snel had moeten aanschaffen. Gelukkig heb ik de pruik volkomen binnen het budget van de ziektekostenverzekering gehouden en me niets aan getrokken van de veelgehoorde opmerking: 'hij is net echt, je ziet er niets van'. Prima als dat voor sommige kalende mensen belangrijk is, met alle respect voor hen. Voor mij geldt echter het tegenovergestelde: ik ben mijn haren kwijt en draag straks bij tijd en wijle een pruik. En een pruik is een pruik en om de dooie dood geen echt haar. Met het aanschaffen van de pruik hebben mijn moeder, dochter en ik dan ook reuzepret gehad. Om eerlijk te zijn het was af en toe geen gezicht, ik leek wel een madam uit de middeleeuwen, zo eentje van uit de pruikentijd en met weer andere pruiken leek het wel of ik klaar was om op een carnavalwagen te stappen. Uiteindelijk heb ik de kans gezien een kapsel uit te proberen wat me best leuk lijkt, maar wat ik uit mezelf nooit zo zou hebben laten knippen.

Eigenlijk vind ik dat je als kersverse chemokandidaat overspoeld wordt met wat je allemaal te wachten staat en wat er dan moet gebeuren en op welke termijn je dat dan behoort te doen. Een goed iets, maar voordat je het weet zit je in een stramien van 'zo gaat dat, zo hoort dat' en ben je te snel met handelen. Op internet bijvoorbeeld val je bij het zoeken naar haaruitval direct in het commerciele aanbod van allerlei pruikenwinkels. Voor het zoeken naar hoe het proces van haaruitval verloopt en welke impact dat op je emotionele staat van zijn heeft moet je diep graven. Jammer, want daar krijg je rare onnodige denkbeelden van, zo dacht ik bijvoorbeeld dat mijn haar wel eens zonder voorbode onverwacht van mijn kop zou dwarrelen en loop ik daardoor al een week met een 'noodmutsje' in mijn tas. Nou ja, ook hier geldt weer: al doende leert men. Ik verlies mijn haar dus niet op stel en sprong en krijg dus de tijd om er aan te wennen.

Nog iets over de ervaring an-sich? Mijn haar voelt als een paardestaart die veel te strak zit en daardoor de sensatie geeft van een knellende band. Het haar is droog en stug geworden en het kriebelt en prikkelt in mijn hoofd. Wat mij betreft mag het eraf.

Waarom niet afscheren? Of het waar is weet ik niet, maar ik heb gehoord dat ;-) de stoppels kunnen ingroeien en gaan ontsteken. Nou dat dus liever niet. Ik kijk wel even hoe het verloopt.