Iedereen is wel eens moe...

... maar dit is toch echt anders!

Het is me van te voren gezegd, maar toen kon ik me er niets bij voorstellen. 'Het begrip vermoeidheid gaat een andere invulling krijgen dan je hebt gekend'. 'Na iedere chemokuur komt je conditie op een lager peil terug dan na de voorlaatste kuur en je zult echt je best moeten doen om weer fit te worden.'  'Ja, ja, het zal wel denk je dan, als je nog niet weet waar het over gaat' en 'wat een onzin, vermoeidheid kan heel makkelijk tussen de oren kruipen' en 'je kunt jezelf een hoop aanpraten'. Echter, vanaf vandaag kan ik het absoluut niet meer ontkennen. De eerste tekenen  zijn al tijden terug verschenen, maar gisteren sloeg de klok, op zeer besliste wijze, dit nieuwe liedje.

Na de tweede chemokuur merkte ik het al aan het fietsen, wat ik zeven dagen na de kuur weer had opgepakt. Ik dacht toen: 'vooruit met de geit, zet de vaart er maar eens in, dat is goed voor je'. Nou het lukte best, ik fietste als een speer, echter toen ik thuis kwam werd ik er door overvallen: chemo-moeheid. Hoe dat nou voelt? Ja, dat vraag ik me ook af, hoe omschrijf je nou zo iets. 

Kijk, je kunt moe zijn, erg moe zelfs, uitgeput of afgemat zo je wil, je oververmoeid voelen, je als een vaatdoek voelen, niets anders meer willen dan alleen nog maar slapen, laveloos moe zijn, bekaf, loom moe, vervelend moe, gedeprimeerd moe, afgesloofd, afgepeigerd, afgeleefd (het zou wat), doodop (dat kan een rare tegenstelling in zichzelf zijn), gesloopt, kapot, slap, geradbraakt, versleten, lusteloos, uitgedoofd, krachteloos, beu, lui, zwak etc. Maar chemomoeheid is anders.

Het is het gevoel echt niet meer te kunnen en dat daar geen einde meer aan komt, een vermoeidheid die pijnlijk aanvoelt, het overvalt je als je dat niet had verwacht, er gaat geen waarschuwing aan vooraf, het neemt je beet, lacht je uit, het is het gevoel niet meer bij te kunnen komen van een actie die je in een te hoge snelheid hebt uitgevoerd, het gedurende zeer lange tijd niet achter de adem kunnen komen, zonder dat je zichtbaar adem te kort komt, het lijkt wel wat op dat pijnlijke gevoel als je net iets te hard hebt gelopen en je middenrif pijnlijk aan begint te voelen en waarbij dat gevoel dan niet meer weg gaat. Steeds als je denkt, nu gaat het wel weer, tovert het zich weer te voorschijn en blijkt het er toch nog te zitten.

Effecten? Het is je dan al te veel om te moeten praten, iets uitleggen is een crime, heen-en-weer-converseren is onmogelijk, kortom je wilt met rust gelaten worden. Het voelt alsof je er niet meer bovenop komt en alles is je teveel, slapen doet er niets aan af, het is alsof een loden last beslag legt op je lijf, alsof iedere ademtocht er één teveel is.

Bijzondere kenmerken? Dat dit gevoel van verlammende vermoeidheid je zo plotseling kan overvallen. Het verraderlijke ervan: je krijgt het idee alles weer te kunnen en dat probeer je dan ook uit om maar je conditie op te krikken en als je je dan op die wijze hebt laten verleiden krijg je een nekslag vanuit het niets, die ook nog eens onmogelijk lang kan duren: chemo-moeheid.

Die verduvelde balans

Gisteren heb ik mijn best gedaan de conditie weer wat op te krikken.

Genoten van een zalige boswandeling, echter het was dus te veel van het goede.

Lastig hoor, ik blijk er niet aan te ontkomen op hardhandige wijze uit te dokteren welke balans nou eigenlijk, op welk moment, precies op mijn lijf geschreven is.

De juiste balans zoeken blijkt mijn thema in 2009 te zijn en mogelijk zal me dat blijven achtervolgen, mits ik het voor weet te zijn; waarop ik dan vervolgens wel zal kunnen stellen: in balanzen ben ik een kei!