Life goes on?

Het leven gaat door en ik loop meer en meer uit de pas. Deze week ben ik thuis en dat is heerlijk en tegelijkertijd wennen. Er zijn tijdens mijn operatie een aantal dingen opgeknapt in mijn huis en ik heb een prachtig tuintje gekregen, wat bijgehouden wordt door mijn zoon. Maar omdat ik zo lang uit de running ben geweest en niet thuis verbleef zijn er toch nog veel dingen blijven liggen. Dat is niet handig als je het tempo van een slak hebt en bovendien moet werken aan het voldoende uitrusten en 'opknappen' voor de volgende chemokuur a.s. dinsdag.

Zo hangen mijn winterkleren nog duf in de kast en slingeren mijn zomerkleren maar wat rond; is in de douche het lek verholpen, maar zijn de rekjes nog niet weer opgehangen; heeft mijn auto een lekke band, een lege accu en vastgeroeste remmen; schreeuwen allerlei paperassen om aandacht; staan mijn heen-en-weer-reis-spullen nog onuitgepakt etcetera.

Ik krijg de dagelijkse rituelen (opstaan, douchen, kleine boodschappen halen, eten, dutten en bijkomen, zelfzorg ivm allerlei kleine chemokwaaltjes, etc.) en het op peil houden van mijn conditie (fietsen om fit te worden - fietsen voor een boodschapje - fietsen naar de fysiotherapeut, nordic walking, wandelen, wii-fit, etc.) deze week goed gedaan. Maar als ik wat extra wil doen, dan moet ik opletten daar niet op in te boeten. Hoe zal ik in vredesnaam ooit weer veertig uur werken en wanneer verdwijnt deze vreemde, soms slepende vermoeidheid?