Wakker met Stabat Mater van Pergolesi

Wakker met Stabat Mater, een goed begin voor deze dag die me nogal verwarrend toeschijnt, mocht ik slechts vanuit mijn gevoel redeneren. Rationeel neem ik straks de dubbele dosis corticosteroiden (t.o.v. de vorige cytostaticakuren)(waar ik niet blij mee ben, want ik reageer nogal overgevoelig en explosief op deze prednison-soort: dexamethason); laat ik een uur voordat de chemokuur, die onder voorbehoud gepland staat, start mijn bloedwaarden prikken, neem ik eveneens op dat tijdstip de kytrilpil in en hoor ik om 10.45 uur of de Taxotere zal starten of niet. Bovendien heb ik gisteren de huisarts gesproken en die wil dat ik een opspelende lymfebaan en een licht ontstoken spatader in mijn linkerbeen meldt, opdat men dit meeneemt in de overweging al dan niet te starten. Niks verwarrend dus, gewoon een aantal handelingen afwerken en het gevoel reageert slechts wat hulpeloos op het feit dat het op dit moment nog niet duidelijk of het al dan niet doorgaat. Een beetje onzekerheid moet ik toch zeker kunnen dragen. Ik geloof dat ik goed kan dramatiseren ;-)

Om dit soort gevoelens, naast het rationaliseren, toch wat te ontspannen en te bevrijden (loslaten, afleiden etc.): 'Enjoy the music!'

Twee versies (een duet door solisten Marian Anderson en Cecili Bartoli, e.e.a. met partituur mocht je willen meezingen en een koristische uitvoering door het Ricercar Consort met de solisten Núria Real (sopraan) en Carlos Mena (countertenor) onder leiding van Philippe Pierlot.