'Kanker' op de fiets

Ik kom net terug van de fysiotherapeut en voel me zalig ontspannen. Bij het naar huis fietsen hoor ik, kort voor het naderen van een kruising, achter me opeens 'kanggggkkkerrrr'. Het zijn twee jongens van een jaar of zestien. Ik laat ze voorbij gaan, bij de stoplichten spreek ik ze aan en trek ik mijn baret nog eens recht. 'Ja, kanker: eerst bang voor de dood, dan heerlijke chemootjes, een kale kop en vooral kotsmisselijk. Dat kan jullie ook gebeuren!'. Ze zeggen niets meer, weten niet waar ze kijken moeten en lijken opeens erg verlegen. Misschien was ik te hard, maar ik kon het niet over mijn kant laten gaan. Ik heb er ook niet om gevraagd.