Mijn hoofd staat er niet naar!

Mijn hoofd is kaal, met slechts nog enkele zachte haartjes die me wuivend toelachen, zodra ik mij bevrijd van sjaal , muts of pruik. Het is géén gezicht, zo´n witte, kale kop; alhoewel de contouren van mijn gehele hoofd me niet tegenvallen.

Meestal draag ik een zachte baret, daar word ik het minst moe van. Want geloof me het dragen van bijvoorbeeld een pruik is géén sinecure. Het prikt en schuurt, zit warm, heeft de neiging te verschuiven en geeft het constante, lachwekkende gevoel met een pruik op je kop rond te lopen, wat natuurlijk ook het geval is. Iedere keer heb ik de neiging hem recht te zetten en pluk ik maar weer eens aan de plakranden. Vreemd natuurlijk, want wie trekt, duwt en schuift er ´in het echt´nu constant met zijn haar?

Dat prutsen aan mijn 'prothesegevallen' doet zich ook voor als ik de 'nepcup' weer eens omhoog wil sjorren of wanneer ik pijn, c.q. zwelling aan mijn litteken wil verzachten, door mijn hand op die plek te leggen. Dan loop je daar dus als vrouw die constant, pontificaal en verleidelijk een hand om één van haar borsten heeft gevleid. Ik moet er echt steeds op letten dat ik van alles afblijf.

Wat betreft de sjaaltjes, mutsen en pruik: ik wissel meerdere keren per dag, want na verloop van tijd raak ik het beu, word ik de knellingen moe en staat mijn hoofd er totaal niet meer naar.